KOŃ

Koniu, świątynio brązowego piękna

Słońcem i wiatrem, kwieciem łąk rzeźbiony

Gwiazdy zdejmują z twoich kopyt pęta

Którymi sidlić chce cię świat szalony

Lecz ty na zawsze wolnym pozostaniesz

Wolność w wewnętrzny błękit  twój wpisana

Żadna zewnętrzna siła cię nie złamie

Ty nie wiesz, co to jest: być pokonanym

Marzenia jezior w twych wilgotnych oczach

Które jak grzywa są przez wiatr rozwiane

Gdy skubiesz trawę, cisza w nich się toczy

W promieniach brzasku brodząc po kolana

Ty, który gardzisz batem i wędzidłem

Któremu obca przemoc i ostrogi

Aniołem stróżem zawsze jesteś przy mnie

Nie, to nie my, tyś pierwszy jest po Bogu.

Jan Sabiniarz