UMBRIA

Przez zaprószone ciemnym światłem góry

Niosły mnie lekko skrzydła autostrady

Nade mną zbocza, ostrych skał kontury

Na których - domów nikłe gwiazd plejady

Co jest w tej ziemi, że tak z głębi woła

Prowadzi w piękno, które nie ma końca

Gdzie myśli orzeł toczy serca koła

Przeszywa światłem, niby promień słońca

Pamięć śpi jeszcze, zatulona w zbocza

Ponad urwiskiem modli się pustelnia

Wytycza drogę, żeby gwiazdom sprostać

I by na drobne siebie nie rozmieniać

Tu każda dróżka własną brzmi muzyką

Ujęta w takty, pięciolinie marzeń

Miłuje kontur, w czuły dotyk wnika

Powiewem szczęścia zieleń wzgórz rozjarza

Przeciera oczy dusza przebudzona

Chwila łzy roni, że do siebie wraca

Czuje, jak niebo bierze ją w ramiona

Żeby ją w sercu tkliwie snem zatracać

Dokąd mnie wiodą modrych gór przełęcze

Jak drzewo pnące się promieni złotem

Płynę muzyką, magią struny dźwięczę

Przymykam Tobą zamyślone oczy

Ty jesteś wszędzie. W każdej rzeźbie śpiewasz

W rzymskiej fontannie tęczą słów się mienisz

Gajem oliwnym wzrok mój rozpromieniasz

Dłonią cierpliwą jawisz wśród korzeni

Zamykam w sobie Twój mistyczny dotyk

Który prześwieca przez gałęzie ciszy

Jesteś tak blisko, choć pamiętam o tym

Że świetlista nocą, będziesz jeszcze bliżej

W chłodnym marmurze śpią miłości ślady

Przeszłości, która jak kwiat się rozwija

Jakże miłuję spojrzeń Twych arkady

Większych niż sztuka, która skarby kryje

Jan Sabiniarz