Z TĘSKNOTY SERCA

Z tęsknoty serca piękna kształt się rodzi

W którym schowane smutki rozmaite

Tak lubię chwile w oknie o zachodzie

Niech czas nam dany nocą trwa do świtu

Wieczór z miłością do rąk skrzypce bierze

Żeby wyśpiewać to, co drzemie w duszy

Zegar księżyca szepcze swe pacierze

Chwila na pościel modre światło prószy

We łzach księżyca drzemie męska siła

Pozornie - słaby, gdy wśród gwiazd zapłacze

Wciąż nowe ścieżki w nas odkrywa miłość

I nowe dale, gdy w głąb siebie patrzy

Cisza powtarza - nie ustawaj w drodze

I nie oglądaj zbytnio się za siebie

Wyzbądź się żalu i wyzbądź się trwogi

Niech twoje ślady w piasku wiatr zagrzebie

W fałdach pościeli, w bladych nitkach płótna

Światło w objęciach cieni się układa

Tak się przeplata radość chwil ze smutkiem

Niech dobre słońce twoim świtem włada

Jan Sabiniarz