ŚWIĘTA NOC NAD RANEM

Tak lubię Świętą Noc nad ranem

Pełną migotu, Wiary skrzenia

Wszyscy śpią jeszcze. Nikt nie chodzi

Niebo się Tobą rozpromienia

Wokół nie widać śladów życia

Jakby zamarło tętno świata

I tylko zegar nocy tyka

Żeby czas wieczny z chwilą bratać

W mroźnym powietrzu jakiś smutek

Że przyszło coś, i się skończyło

Przestrzeń - jak rzeka lodem skuta

Świerki w swe cienie się wtuliły

Jedyną strawą – Wieczna Cisza

Nic nie rozprasza, nie odwodzi

Smutek na radę drogi przystał

I tak jak ona w dal odchodzi

Dom tylko w miejscu - sam pozostał

Zaszyty w mrok, jak okna jego

A nad nim drzewa wielka postać

Która ochrania go i strzeże

W przymkniętych oczach drzemie spokój

Nawet kolęda śpi zmęczona

Idę przed siebie myśli tropem

Przed nami - Miłość nieskończona

Oto z tej mroźnej, śnieżnej nocy

Pierwsza Nadzieja się wykluwa

Znów się ku wiośnie życie toczy

Nad która obrót Ziemi czuwa

                Jan Sabiniarz