W ŚWIĄTYNI CISZY

Pośród skał się mieni tęcza wodospadu

Nad nią słońcem płonie nieruchoma ważka

Lgnie ku głębi ciszy, pragnie skrzydłem wskazać

Drogę poprzez ciemność, w głąb tunelu światła

To, co błyszczy z wierzchu, liściem się rozwija

Tylko to, co z głębi wiecznym w nas się staje

Na omszonym głazie dotyk czyjejś ręki

Drzewem zamyślonym nad swym cieniem staję

Kamień milczy o tym, o czym ptak nie śpiewa

W ciszy widzę siebie, rysy me nieznane

Sam pośród ciemności, dziwnie w niej się czuję

Gdy odwracam oczy - skąd ten blask na ścianie

Obudzone słońcem mroczne nietoperze

Są mi towarzyszem z niewidzialnych piekieł

Miejsce swe znalazły, tu, gdzie święta woda

Gdzie kolumna światła szepcze chwil pacierze

Kiedy przymknę oczy, świat innym się staje

W perłę się zamienia to, co cierniem kole

Przestrzeń się rozjaśnia, wiedzie w inne kraje

Ku świątyni ciszy, piękna i skupienia

Jan Sabiniarz