NIECH WIOSNA

PISZE NOWE DZIEJE

Niech wiosna pisze nowe dzieje

Chwilą błękitu, piórkiem brzozy

Odchodzi z żalem noc, gdy dnieje

I słońce w trawie cień położy

Na brzegu miłość wytęskniona

Samotnie w drugi brzeg spogląda

Który w promieniach brzasku tonie

Ciszą wśród mgieł i fal się błąka

Co jej przyniesie dzień kolejny

Jaką ofiarę złoży w darze

Czy wiatr podniesie to, co chwiejne

Czy zgasi resztkę dawnych marzeń

Wśród zgiełku myśli, skąd ta cisza

Dlaczego do krwi rani pustka

Wczorajszy ptak dziś śpiewać przestał

Choć wokół ziemia pełna wiosny

Ucisz się serce, idź przed siebie

W ramiona zmierzchu utul głowę

Święty puch nocy cię obejmie

Gdy w jedno złączą się połowy

Jan Sabiniarz