LUTNIA ŚREDNIOWIECZA

Omszonych murów białe lilie

Gdzie kamień cegle dłoń podaje

Szkło ołowiane wije piękno

W gotyckich oknach tęcz witraże

Ręka strun lutni szuka w cieniu

Żeby wyśpiewać to, co czuje

Szczęśliwa, kiedy tknie promieni

Gdy miłość z pięknem się krzyżuje

Muzyka mostem jest zwodzonym

Łączy współczesność z Średniowieczem

Zamczyskiem murem otoczonym

Gdzie czas donikąd się nie spieszy

W objęciach ciszy trwa skupiona

Szczeliną słońca w dal popatrzy

Nocą gwiazdami w oknie płonie

We własnym wnętrzu pełna blasku

Samemu sobie być schronieniem

Dojrzeć ocean w kropli rosy

Odnaleźć spokój w lutni brzmieniu

Naraz być drzewem i obłokiem

O, dźwięki lutni słodko-rzewne

Świat przywracacie nam prawdziwy

Żeby ocalać jego śpiewność

I, to, co martwe w nas ożywiać

Jan Sabiniarz