TOSKANIA I UMBRIA

Prawdę zna tutaj kamień na kamieniu

To w jego tchnienie wieki są wpisane

Ty jesteś słońcem, ja twym wiernym cieniem

Tak cię poznałem, i tak już zostanie -

Na tylu placach zostawiłem kroki

W fontannach dziejów, w labiryntach ciszy

Aniołów piękna wokół mnie stąpanie

I w każdej rzeźbie oddech mistrza słyszę

W zaułkach fasad rozproszyłem siebie

Żeby iść dalej, muszę się pozbierać

Nie ptak to śpiewa w twym słowiczym niebie

Duch Renesansu przez mgły się przedziera

Siedząc na schodkach Sieny, czy Orvieto

Jakżem szczęśliwy u stóp niebios, Panie

Gdzie ogień spełnień kryje wzrok kobiety

W pucharze nocy, zanim świt nastanie

Zrywam dojrzałe szczęścia winogrona

Nienasycony jestem ich słodyczy

Zabierz mnie, chwilo, unieś w gór przestworza

Niech wiatr serdeczny przestwór mój kołysze

Gdy cię nie widzę, głos we mnie zamiera

Z dala od ciebie piasek w trybach zgrzyta

Czas beznamiętnie w pustce poniewiera

I trwoni słońce chustą chmur zakryte

Jan Sabiniarz