KONCERT FORTEPIANOWY NR 5

BEETHOVENA

Wywieść z czułego zastygnięcia

Z kojącej ciszy w środku nocy

Wzruszone chwilą płatki piękna

Które tak bliskie mi i drogie

Dłoń delikatnie je rozchyla

Jak gdyby struny trącał motyl

Ukryte w skrzydle klawiatury

Białej  jak cichych łąk stokrotki

Drzemie w nich moc i dębu siła

Rażąca nagle błyskiem gromu

Cudownie z głębi się rozwija

Otwiera drzwi do serca domu

Gdzie płynie strumyk, ważka biegnie

Kukułka woła na spotkanie

Ku łąkom, lasom miłosiernym

Do twych anielskich chórów, Panie

Jaśniejąc kroplą roztęczoną

Ku niebu błękit myśli wzbija

To na policzku szczęścia płonie

To ze swym szczęściem się rozmija

Jest jak horyzont, nie ma kresu

Z zapartym tchem go ciągle słucham

Żeby na światło cień mój przekuł

Ten, który ciałem jest i duchem

Jan Sabiniarz