KATEDRA WE FREIBURGU

Z piaskowca serca wyciosane mury

Żelazną sztabą ciszy drzwi zamknięte

Okiem witraży Bóg spogląda z góry

Pławi się w mroku światłem niepojętym

W chłodzie posadzki nikły stukot kroków

Szeptem w modlitwie zastygnięte dłonie

Z gotyckich sklepień zstąpił Pan z obłoków

By wesprzeć wiarą miłość, która płonie

Tu każda chwila jest wieczności iskrą

Mury katedry - żeby znieść granice

Żeby odległe znów się stało bliskie

Gwoźdźmi zwątpienia do krzyża przybite

Chlebem powszednim staje się strzelistość

Wzlotami kolumn wspina się ku Bogu

Z prochu powstaje kwiat i życia listek

Gdziekolwiek spojrzeć - nie ma śladu trwogi

W przymkniętych oczach, za osłoną mroku

Jest inna przestrzeń, bardziej wyrazista

Kto ją dostrzeże, ten odzyska pokój

I w niej odnajdzie upragnioną przystań

Freiburg, 25 czerwca 2013              Jan Sabiniarz