MIŁOŚĆ

- PRZEPUSTKĄ KU WIECZNOŚCI

Miłość - przepustką ku wieczności

Jej promień wnika w światło boże

Nad ziemią rajską aurą krąży

Z którą - ku pięknu - raj ten tworzy

Tak uzyskuje nieśmiertelność

Choć ma początek, nie ma końca

W marmurze ciszy rzeźbi piękno

Rozjaśnia je wewnętrznym słońcem

Miłość w wszechświata dłoń wpisana

Kocha najtkliwsze światła drżenie

Ku niebu lśni otwartą bramą

Jej źródło gasi serc pragnienie

Jak ją odnaleźć, jak jej szukać?

Jak ją rozróżnić w ziarnie świata?

Tą, która krzewem gorejącym

Która wyrasta z próchna czasu

W wędrówce ku niej nie ustaję

Wciąż ze swych potknięć się podnoszę

Co we mnie - małe, jak lód taje

Gdy za miłości idę głosem

Jan Sabiniarz