ŚCIEŻKAMI CZASU

Za nic nie oddam mojej ciszy
Gdziekolwiek jestem, ona - ze mną
Nie oddam również mej muzyki
Moją miłością także - ciemność

To dzięki niej wyraźnie widzę
To, co dla oczu niewidoczne
Jakże szczęśliwi są ci ludzie
Których, jak ptaki, skrzydła niosą

Wznoszą się ponad materialność
Gdzie nic nie boli, nic nie ciśnie
Gdzie tylko błękit, niżej - skały
Wśród których morze ma swą przystań

Noc pielęgnuje głębię ducha
Piękno jest kluczem wiekuistym
To ono czułe struny serc porusza
Pierwotną w nas ocala czystość

Cisza i piękno, noc i głębia
Jak balsamiczne wiatru tchnienie
Czas nie ogląda się za siebie
Wciąż nowym wiedzie nas promieniem

Jan Sabiniarz