MIŁOŚĆ

Miłość na wieki trwa w tęsknot marmurze

W muzyce kształtu szuka, dopełnienia

W niej - światło i ciemność. Jest skałą i morzem

Jak drzewo w ogrody serc się wkorzenia

Jej ziarno przenoszą nieboskłonne ptaki

Jak sen przezroczysta. Wciąż w sobie ją czuję

Gdy idę jej drogą, nic nie jest jednakie

Świat - jakże jest inny, gdy nią promieniuje

W głąb siebie zaglądam. Wciąż widzę jej oczy

Gdziekolwiek się ruszę - tam dłoni jej dotyk

Jak rzekę w dolinie mnie z Tobą jednoczy

To wiatrem przenika, to spojrzeń oplotem

Jak obłok rozdarta skałą cierpienia

Już nie chce być sama. Pragnie deszczu wzruszeń

By w ogród błękitny swe miejsce przemieniać

Kwiat z pędu wyzwolić, co w ziemi się dusi

Ona pragnie o brzasku z Tobą w oknie stanąć

Gdy głowę swą oprzesz o snów czułe ramię

By szklanką herbaty wsmakować się w ranek

Ty nocą przychodzisz. A dzień czeka na mnie

Iść drogą przed siebie. Nie pragnę ułudy

Chcę, cegła po cegle, dom w ogród wbudować

Ma życiem zatętnić, gdyż po to są trudy

                  By to, co przemija, do końca zachować

                  Jan Sabiniarz