ŚWIĘTOŚCIĄ RANKA

Świętością ranka dzień opromieniony
Łabędzie światła wyciągają szyje
Przede mną las i ciężkie chmur zasłony
I lustro rzeki, co się w dole wije

Czas idzie drogą, piasek mgłą nasiąka
Mech miłosierny opatruje rany
Dzwoneczek ciszy w sercu chwil się błąka
Wtórują echem modre lasu ściany

Ty jesteś łąką, której kwiat poznaję
W letnim powiewie i traw kołysaniu
Czerwiec oddaje - co zaczęte majem
Miłości wersem gwiezdna noc się staje

Zwiewna sukienka i warkoczyk płowy
Idące ścieżką pośród łanów żyta
Błękit się sączy z boskich snów ogrodów
Gasnących zmierzchów i promieni świtu

Dąb wrasta w ziemię, zapatrzony w dale
U stóp korzeni łopian i pokrzywa
To, co obecne, nie istnieje wcale
Nad wodą konar w wiatru rytm się kiwa

31 maja 2019                   Jan Sabiniarz

fot. moja

MAJ LISTOPADOWY

Maj jeszcze w ogrodzie a jakby - listopad
Nie zdążą ptaki nacieszyć się latem
W krąg - drogi donikąd - od nadmiaru błota
Stąd - ruch, jakikolwiek, spisany na stratę?-

Nie wszystko skończone, wszak drzewa nie kłamią
Ku głębi prowadzą milczące kamienie
Na każdym gołębiu - obrączka, jak znamię
Czas wciąż się boryka z chwil ciężkim brzemieniem

Śródleśne ścieżki omotane mgłami
O stawie zarosłym dziś nikt nie pamięta
Po lustrze niebieskim w skos ważki biegały
W powiewie sitowia i zapachu mięty

W dywanach rosiczki - żurawin korale
Przy drodze dziewanna ciszy złoto rozdaje
Nie traci nadziei, kiedy patrzy dalej
Za siódmą rzeką jej marzą się kraje

A przecież, niedawno, kochała tu noce
Z gwiazdami nad głową, wędrownym księżycem
Nie bacząc na chłody, na skwar, ni na słotę
Zasypiała z nadzieją jak ptak przed odlotem -

30 maja 2019                     Jan Sabiniarz

Hans Zimmer - A Way of Life

ZA SIÓDMĄ RZEKĄ
VI.

Daję ci wszystką mą muzykę
Na listkach snów poranne drżenia
Nad łąką obłok mgły przemyka
Przytul go dłoni swoich cieniem

W sitowiu drzemie łódka wspomnień
Trzcina z miłością się pochyla
Na tafli świeci brzasku promień
Tu wszystko trwa, nic nie przemija

W zwierciadle ciszy myśl się błąka
Żar wodnej lilii ją weseli
Nocami, kiedy słowik kląska
Toń stawu pośród gwiazd się ściele

Wiatr zrywa z lustra wspomnień kwiaty
U stóp olch siwych w cień je kładzie
Piękno się dzieje, jak przed laty
Jesienią zrywa jabłka w sadzie

Pustka na chwilę w nas się stała
Lecz wraca drzewem do korzeni
Nad którym świeci obłok biały
Żeby w anioły nas przemienić

Na trawie więdną róży płatki
Dłoni dotyku nie zaznały
Upuści rosę źdźbło ukradkiem
Bo to nie tak, nie tak być miało

29 maja 2019       Jan Sabiniarz

W MITYCZNEJ KRAINIE

Jezioro Pamięci w głębi szczęścia drzemie

Gajów, co chronią się wśród własnych cieni

Nad boskim lustrem liry kształt na niebie

Gwiazdy w jeziorze gaszą swe pragnienie

Pośród łąk kwietnych, w wiecznej snów dolinie

Gdzie promień drzewa z cieniem się rozstaje

Przez chaszcze światła pieśń jak strumień płynie

Czas się pochyla, nad kołyską staje

Na główki kwiatów rozsypane piękno

Miłość je tkliwie w jeden bukiet składa

Lśni rosą piękna niby gwiazd uśmiechem

Wciąż nowe pieśni z jasnych chwil układa

Pod liściem dębu zostań, Eurydyko

W dolinach kwiatów są ukryte żmije

Gra siedmiostrunna niechaj zdobi ciszę

Która wśród stoków serca miłość kryje

Za rzeką Styksu w każdym z nas jest Hades

Pamięci, która nie zabliźnia rany

Kto wzrok odwraca - jego szczęściu biada

Mrok mu zabierze dotyk rąk kochanych

9 marca 2013                       Jan Sabiniarz

PIĘKNO CIEMNOBRĄZOWE

Wznoszą mnie w przeszłość mury średniowiecza

Lśniące posadzki, ostrołuki okien

Góry, przełęcze, wieków ciąg na przestrzał

Spokój cyprysów pod błękitu okiem

Płyną ku górze i w dół opadają

Z serca ku sercu - jak muzyki brzmienia

Dotykiem rzeźby czule ogarniają

Żeby w nich znaleźć chwilę ukojenia

Płynę w nich nurtem rozgwieżdżonej rzeki

Pośród baśniowych fasad i uliczek

Idę i Tobą w sercu się uśmiecham

Ciemnobrązowym pięknem się zachwycam

W oczach prześlicznych dziewcząt je znajduję

Nurzam w ich toni, przepaścistych głębiach

Wzbijam z zachwytem, orłem w nich szybuję

W każdych odkrywam jakby trochę Ciebie

Ciemnobrązowe, skryte w włosów cieniu

Pięknem najczystszym płoną we mnie twarze

Wtulone w włosy długie, lśniące, proste

Jak gdyby Tobą anioł się ukazał

Był przy mnie blisko. W sklepie i kafejce

Podawał kawę dłonią pełną wdzięku

Musiałem stanąć jeszcze raz w kolejce

Żeby smakować ciemnych oczu piękno

I jego dłonie jasne jak z marmuru

Smukłe, kojące – niby strużka wina

I jego wargi w kasztanów kolorze

Które prześwieca jakby słońca krztyna

Miał tutaj dobrze Sandro Botticielli

Gdziekolwiek spojrzeć – tam pierwowzór sztuki

Jakże nietrudno być tu Rafaelem

Jak Michał Anioł kształt w marmurze wykuć

Harmonia życia, sztuki i natury

Nikt się nie śpieszy. Wie, że zawsze zdąży

Wznosi się budowla, której nikt nie burzy

Której myśl przewodnia niebem we mnie krąży

Cortona, 29 grudnia 2009          Jan Sabiniarz

W NASZYM OGRODZIE

Za siódmą górą, siódmą rzeką
Coś złego dzieje się
Dom nasz się zda w posadach trzeszczeć
Rysa za rysą jawi się

Świeże pęknięcia oraz stare
Wołają z całych sił
Żeby usunąć z wierzchu szpary
I te, co w głębi kryją się

Przecież nie można spać spokojnie
Kiedy zło bierze górę
Wokół się toczą ciche wojny
Kruszą ogrodu mury

Wkrótce zakwitnie krzew różany
Przy furtce biały bez
I dzikie wino wesprze ściany
Rozdzwoni ptaków śpiew

Pąkiem jabłoni miłość wzejdzie
W trawie rozbłyśnie rosa
Na lustrze stawu dwa łabędzie
Wzbiją świat ku niebiosom

Niech nie opuszcza nas nadzieja
Nie kryjmy głowy w piasek
Z każdym dniem słońce mocniej grzeje
W ogrodach domów naszych

Niechaj nie gubi obojętność
Na to, co w krąg się dzieje
Nie zazna ten wolności piękna
Gdy kur po trzykroć pieje

14 lutego 2019    Jan Sabiniarz

WOLĘ BYĆ SAM

Wolę być sam, niż z wami być przy jednym stole

O waszych zbrodniach wciąż nie zapominam

Wierzę, że przyjdzie na was sądu kolej

Chociaż ta ziemska o was nie pamięta

Życie na pozór gładko wciąż się toczy

Zgniłe od środka, przeniknięte jadem

Nie, tu nie mądrość, lęk otwiera oczy

Hańba obnosi swój przeklęty diadem

Z mgieł się wyłania o was cała prawda

Wasze podstępy i tajemne knucia

Ty, co szyderstwem ojców mowę kalasz

Ojczyznę naszą wpędzasz w los okrutny

Jak się radować, kiedy okręt tonie?

Choć to dostrzega wśród nas tak niewielu

Śmiech, a nie łzy, nasz obwieszczają koniec

Gdy wół nad żłobem tępo siano miele -

29 grudnia 2013                        Jan Sabiniarz

PRZENIKANIE CZASÓW

Ręce dziś już tylko rzeźbą są z jaspisu

Trwalsze niż mury starożytne tęcze

Przed domem siedem pochodni ognistych

Pastwią się nad losem trzy żarłoczne bestie

                 

Kto godzien księgi, ten zerwie pieczęcie

Odemknie zakucia, żeby w głębię wejrzeć

Podąży śladem odciśniętym w skale

By się przez morza i przez gwiazdy przedrzeć

Przywdzieje w drodze ziemskiej białą szatę

Otworzy bramy, rozda chleb i ryby

Bez miecza nastanie wielki dzień zwycięstwa

Czystą jego szatę we krwi umoczyli

Z brązu kadzielnice ogniem czczym napełnią

Dym z nich się uniesie wonny nad ołtarze

Będą siebie szukać, ale się nie znajdą

Skrzydeł szum się zerwie, drogę im ukaże

Ranić będą usta wściekłe i bluźniercze

Wdepczą w piach pustynny tych, co Słowu wierzą

Jadem będą broczyć czasy poplamione

Władzę swą oddadzą hordom dzikich zwierząt

                 

Pustką handlujący na nich się wzbogacą

W złoto się przybiorą, w szkarłat i purpurę

Coraz mniej się śmieje, coraz więcej płacze

Świat coraz bogatszy w coraz grubszą skórę

Rozejdą się miasta, góry i doliny

Wieże strawi pożar, studnie lód uwięzi

Ciemność zapanuje, źródła słuch zaginie

Świat się toczy w nicość z kosmosu gałęzi

Ale słońce ducha wiecznie świecić będzie

Ziarnem w sercu wstanie, zafaluje łanem

Z coraz wyższych pięter światła nić się przędzie

Żeby być na końcu czymś jak chleb zwyczajnym

Wielkanoc 2005                     Jan Sabiniarz

GDY POLSKA I EUROPA UMIERA

Polska umiera, widać to wyraźnie
Gdy miecz zagłady wisi ponad światem
Staje się miejscem hańby, uczuć kaźni
Toczą się w przepaść nasze sny skrzydlate

Polska umiera - z jego rdzennym ludem
Na naszych oczach przestał być narodem
Na Wieży Babel czas wariata struga
Nim wieczność spłonie niby chwili stogi

Polska umiera - trudno żyć w jej piekle
Staje się krajem w nas duchowej nędzy
Jakże nas rani w niej ukryta wściekłość
Gdy bożkiem dla niej - srebrnych garść pieniędzy

Polska umiera - jej bezwolne samce
Nie kiwną palcem, by odmienić losy
Polska umiera, dławi nas tym państwem
Które jej wiernym nie oddaje głosu

Świat się nie budzi, noc w nim pozostaje
Na szarym końcu - dobro, prawda, piękno
Jak okiem sięgnąć - nicość w krąg, bez granic
Gdzie się nie żyje a tylko się mieszka

Dzisiejsza Francjo, tyś niegodna Katedr
Wyzbyta duszy, trawi cię cielesność
Gdy miecz zagłady wisi ponad światem
Kraju pogardy, zapomnianej pieśni

Niech mrok przeniknie światło Średniowiecza
I odbuduje dusze po pożarze
By blask przywrócić, świętość każdej  rzeczy
Gdy Bóg w swych dzieciach swoją twarz ukaże

Jan Sabiniarz

POLSKA

Nie chcę, choć za dnia

Z grą jej się rozmijam

Wiecznie spóźniona

Albo zbyt przedwczesna

Lecz zagrzebany

Jestem w niej po szyję

Dławi, zamyka

- Miała być bezkresna

Gdy o niej myślę

W dal mnie niosą nogi

Chcę ją budować

A w niej swoje miejsce

Pragnąc, by kiedyś

Wstąpić w takie progi

Które prowadzą

Do zwykłego szczęścia

Żeby tak było

Coś się musi zmienić

By się stawała

Jasna i przejrzysta

Żeby nadziei

Wiary nie szczędziła

To ku niej płonie

Moja miłość czysta

Nie żal chwil dla niej

I traconych złudzeń

Jeśli jej drogi

Dokądś nas prowadzą

To nic, że długie

Chociaż można krócej

Pragnę, by kwitła

W mego serca sadzie

To nic, że biedna

Jeśli przy tym prosta

Gdy nocą gwarzy

Bliską sercu mową

Żeby wznosiła

Ciągle nowe mosty

Dniem zasypując

Każdą przepaść nową

Wiem, to, co piszę

Bardzo jest naiwne

Naiwność dziecka

Wznosi i uskrzydla

Nie znajdę innej

Chcę by była przy mnie

Choć, jak pamiętam

Czasem mi obrzydła

Jan Sabiniarz

POLSKA

Wciąż po spirali

toczy błędne koła

A przez to ciągle

tkwi w tym samym miejscu

Tutaj nadzieja

coraz ciszej woła

U dróg rozstajnych

W nas - namiastka szczęścia

Miłość samotna

stąpa w grząskim bagnie

Chłód ją przenika

rani zimnym dreszczem

Prawo dyktuje

tu głupota stadna

I demokracja

której nie ma jeszcze

Ale jest wiara

ma w modlitwie azyl

Którą się modlą

serca i kamienie

Ojczyzna staje

się w nas tyle razy

Chociaż tak boli

ściska jak rzemienie

Jan Sabiniarz

DROGA

O twoje szaty grają w kości

Lękam, że los twój przesądzony

Gdzieniegdzie resztki tlą miłości

Znów - bez odzienia i korony

Wokół panują słowa szumne

I przyrzeczenia wiatrem szyte

Spuszczone głowy, niegdyś - dumne

I noc, która się boi świtu

Rozrasta się w nas Wieża Babel

Lecz nawet ona runie wkrótce

Czas smętnie gra na Złotym Rogu

Na placach coraz bardziej pusto

Chciałbym weselić się, nie smucić

Lecz - jakże bolą białe plamy

Tak trudno z drogi tej zawrócić

Co dręczy myśli, serce rani

Sam siebie nie poznaję w lustrze

Które na dwoje pęka krwawo

Ciągle potrzeba kopie kruszyć

Żeby dziedzictwem przyszłość zbawić

Najwięksi z nas zamordowani

Co dzień po trzykroć kogut pieje

Umiera Syn Umiłowany

Tak Naród tarci swoje dzieje

11 stycznia 2014     Jan Sabiniarz

FOLWARK ZWIERZĘCY 2014

Tym, co najbardziej nam doskwiera

Jest wciąż paraliż i rozdarcie

Wolność i godność nam odbiera

Zły człowiek czcze rozdaje karty

Na widnokręgu coś się burzy

Jednak wstępuje w nas niemrawo

Nam i ojczyźnie to nie służy

Na wschodzie wstaje zorza krwawo

W ojczystym domu poniżani

Myślą i sercem w sieci kłamstwa

Drzewem odciętym od korzeni

Wplątani w nowy kształt poddaństwa

Smutno mi, Boże. Jak to boli!

Bezdomnym być we własnym domu

Naród, co jest tej ziemi solą

Przemyka chyłkiem, po kryjomu

Z zewnątrz, na pozór, jest tak ślicznie

Orły na „wrotach od stodoły”

W zatrutej studni woda czysta?-

Wśród nas najgłośniej echo woła

W kraju, w którym mówienie prawdy
Zwie się: szerzeniem nienawiści
Nie chroń mnie, Panie, od pogardy
Dla zdrajców, tchórzy i dla szpicli

W tobie się tylko tli nadzieja

Żebyśmy znowu się zebrali

By własny los w swe ręce przejąć

Żebyśmy sobą znów się stali

16 grudnia 2014     Jan Sabiniarz

NARÓD

Co znaczy - Święto Narodowe?-

Gdy Naród ten już nie istnieje?-

Czyżby ktoś upadł znów na głowę?-

Spił się, nażłopał się szaleju?-

To przypadkowa zbieranina

Polskojęzycznych żywych trupów

Którzy są skutkiem i przyczyną

Bezpiecznie czują się pod butem

Bez tożsamości, bez pamięci

Wolność i honor dla nich – niczym

Już zapomnieli, co to męstwo

Wolą się dać - do galer przykuć

Ojczyzny tu ze świecą szukać

Wciąż skazywana na banicję

Na nic z historii tu nauka

Pustka obnosi się z swym przyjściem

Marzenie chroni się w podziemiu

Albo wybiera emigrację

Hańba całuje łapy zdrajców

Rządzi głupota, strach i kłamstwo

10 listopada 2011     Jan Sabiniarz

CÓŻ TO ZA NARÓD

Cóż to za naród, który zabił Boga
A wiernych Bogu między bydło strąca
Wkrótce nadejdą czasy wielkiej trwogi
Zawisną nad nim - niby klinga lśniąca

W piekielnym ogniu kuta jego gwiazda
A jego mową - język szatana
Gdy maska spadła - czeluść ukazał
Za Judaszowy pieniądz odlaną

Dobro i prawda schodzą do podziemia
I piękno nie ma nic do powiedzenia
W krąg się wykluwa w nas bestialskie plemię
Gdy my gnijemy skryci w swych złudzeniach

W nicość nas depcze nowa Wieża Babel
Umiera słowo - które na początku
Wiąże na szyi nam wisielczy kabel
Podkłada miny i zapala lonty

Mówienie prawdy zwie się dziś - nienawiść
Nadzy, bezbronni niby małe dzieci
Oddal ten kielich, Panie, bądź nad nami
Póki w nas żyją jeszcze twoje dzieci

Jan Sabiniarz       

NASZ ŚWIAT

        Gdzie pierwszy błąd, gdzie drugi, trzeci

         Że nam się sypie z kart ten domek

         Radość prostoty tracą dzieci

         Sercu się żyje coraz gorzej

         Świat ten żarłoczną jest machiną

         Miażdży po drodze to, co żywe

         Rzeki rozpaczą bezimienną płyną

         Łatwo co - proste zmienić w krzywe

         Co w nas – nadęte, bierze górę

         Pod sztandarami humanizmu

         Świat do obłędu komplikuje

         Chory od recept i truizmów

         Mądrość prawieków – groch o ścianę

         Z nieszczęścia garbem żyć nam przyszło

         Przez ślepe czyny świat spaprany

         Z których nie życie a śmierć kwitnie

         Nie ma przed nami innej drogi

         Trzeba do końca dna dosięgnąć

         Żeby zaczynem gnój pokoleń

         Stał się, a  kwiat odzyskał piękno

         16 października 2002              Jan Sabiniarz

BARANY

Po bezdrożach się wloką zbite stada baranów

Wycieńczone,  nad wodą umierają z pragnienia

Domem dla nich jest miejsce, gdzie pod drzewem przystaną

Lecz ich światło w gałęziach  na cień drobny się zmienia

Część zostanie na zawsze, wełna miesza się z trawą

Chudy piasek przygarnie, wiatr odmówi pacierze

Choć ich życie nielekkie, tylko śmierć im łaskawa

Brzoza białe ich kości w błękit liści ubierze

Dni ich są policzone, wnet rozszarpią je wilki

Idą po to przed siebie, by się miotać bez celu

Wiedzą to, że ostatnim może być każdy piknik

Skaczą sobie do oczu, to się z sobą weselą

Słońce wstaje daremnie i daremnie się kładzie

Pola kłosem obrodzą - lecz nie do ich stodoły

Instynkt im podpowiada, dokąd droga prowadzi

Lecz nie wyjdą na prostą, zataczając wciąż koła

Wichry z nich wydmuchują – co w nich jeszcze zostało
Nie ma dla nich ratunku, gdy nie zerwą pieczęci
Od lat pęta wszechwładne wciąż je w ryzach trzymają
Umierają bez życia – a być mogło tak pięknie

        2010  - 2019                               Jan Sabiniarz

Most Inspiring Emotional Music Compilation | 2-Hours Of Beautiful Cinema...

The Most Beautiful Eyes

Peter Pearson "Bliss" (Full Album - 2017)

W WIOSENNY PORANEK

Ziemia niebu śle w błękit obłoki
Wśród gałęzi rozwija się liść
Ze mną trawy i drzewa wysokie
Śnieżnobiała lśni w słońcu bzu kiść

Mieć przed sobą horyzont bez końca
Tam, gdzie słońce zapada wśród pól
Piaskom łzy pozostawić piekące
Głaz przydrożny nakryty jak stół

Na nim obrus z muślinu mgieł szyty
I pajęczyn koronki dokoła
Pejzaż serca tchnie ciszą spowity
W którym ptak w błękity zawoła

Nie chcieć żadnej na świecie rzeczy
Chociaż znać z nich każdą z imienia
Balsamicznym spokojem myśl leczyć
By na drobne się nie rozmieniać

Wiosna bucha na krótko, przez mgnienie
Jak najwięcej chwil piękna uchwycić
Wpleść się w łąkę modrym drzew cieniem
Jak jaskółka radować się życiem

Jan Sabiniarz

W DOLINIE PIĘKNA

W najzieleńszej z naszych dolin
Niebieścieje boska cisza
Cień rzucają na nią orły
Gdy w błękicie się kołyszą

Wokół łąk się wznoszą góry
Rozciągają pasmem siwym
Nad potokiem zamku mury
Fosa, most i dąb sędziwy

Ciężka brama kuta w ćwieki
Lecz gościnne są jej skrzydła
Które rządzą tu od wieków
Nad nią napis, malowidła

„Gościu, gdy przybędziesz tutaj
Smutki swe za murem zostaw
Tu nie więzi czas pokuty
Tu się spełnia marzeń postać”

Tak przekroczysz niebios bramę
Boski promień w serce wniknie
Ścichną myśli twe stargane
Chłód kamieni żar przeniknie

Poznasz świętość Średniowiecza
Gdy przestąpisz próg katedry
Bóg go sobą uczłowiecza
Ku niebieskiej wiedzie głębi

Stukot kroków w wielkiej ciszy
Wskroś anielskich chórów pienia
Tak się spełnia dusza świata
Brzaskiem wiary rozpromienia

Czas chorałem gregoriańskim
Ku wieżyczce wiedzie kroki
Miłość tu się żeni z pięknem
Zdobnym w gwiazdy lub obłoki

Tam, na górze cichy pokój
Małe okna, białe ściany
Lekki jedwab, ciężki brokat
Półmrok chwil umiłowanych

Ledwie tylko drzwi otworzysz
Zapach róży cię przywita
Przy twym cieniu cień ułoży
Dłoń światłością snów spowita

Pięknej twarzy krótkie mgnienie
Zaśpiewają ptaki szczęścia
Złotym włosem rozpromienia
Postać jej - w dolinie piękna

Jan Sabiniarz

W CIENIU NIEBIESKICH GÓR

I odtąd wiosna będzie trwała
Draśnięta krótko ostrzem zimy
Drzewa ptakami rozśpiewane
Niebieskiej góry cień w dolinie

I my pójdziemy wąską ścieżką
W dzikich ogrodów ciepłe zbocza
Gdzie radość wraz z tęsknotą mieszka
I czas jak potok z gór się toczy

Tam, wśród tymianków, traw i ostów
Zaszyć się niby kamień bosy
Wszystko się staje nagle proste
Szczęśliwych muzyk słychać głosy

Wystarczy odkryć te ostoje
Co są schowane w głębi duszy -
Obce im świata niepokoje
Tam, w wiekuistej niebios ciszy

Wiem, że istnieją jak pustkowia
Nigdy nie tknięte ludzką stopą
Na które tylko Bóg spogląda
Zaszyty w błękit i obłoki

Jan Sabiniarz

OJCZYZNA

Ty nie stracisz ojczyzny, narodzie

Jeśli sam się nie wydziedziczysz

Musisz sam - sobą - ją tworzyć

Bo na innych nie możesz liczyć

Ty nie będziesz wyspą zieloną

Jesteś dzieckiem historii i nieba

Tyś w nas górą, rzeką i morzem

Wiesz, że innej nam nie potrzeba

Odnajduję cię w myślach i słowie

Wśród bezdroży, przepaści cię szukam

Jakże często sen spędzasz mi z powiek

Kiedy pusto dokoła i głucho

Księgą dziejów się w nas zapisujesz

Choć w niej plamy, i kartki wydarte

W aureoli cię światła widuję

Chronię murem i - bramą otwartą

Widzę ciebie w nas odmienianą

Wciąż wystawiasz na próbę mą wierność

Wciąż z popiołów wyrastasz, gdy spłoniesz

- Co do tego, jeszcze mam pewność

Jan Sabiniarz