SAMOTNOŚĆ

Samotność jest lustrem sumienia

Wiernym odbiciem słów i czynów

Dusza w niej szuka pokrzepienia

Do wiecznej zbliża nas godziny

Samotność jest wyraźną drogą

Która nie wiedzie na manowce

Jak żadna inna łączy z Bogiem

Chociaż, niekiedy, zda się obca

Samotność jest znakiem braterstwa

Lecz niewidzialne są jej więzy

To jest ostatnia życia kreska

Po niej już tylko bezkres będzie

A kto jej bramy raz przekroczy

Ten już nie będzie jej się lękał

Choć na początku rani mrokiem

W końcu odsłania to, co piękne

Samotność jest miłości znakiem

Żarliwej. Płynie z głębi serca

To nie z cierpienia czasem płacze

Nie z smutku, co się pustką wwierca

Płacze dlatego, bo rozumie

Lecz to są jasne łzy pogody

Która pomaga znosić godnie

Chwile upadku, żalu, trwogi

Umieć pokochać chwil samotność

Stać się ich wiernym przyjacielem

To – jakby Bogu bratem zostać

Wtedy potrzeba tak niewiele

Jan Sabiniarz