BARANY

Po bezdrożach się wloką zbite stada baranów

Wycieńczone,  nad wodą umierają z pragnienia

Domem dla nich jest miejsce, gdzie pod drzewem przystaną

Lecz ich światło w gałęziach  na cień drobny się zmienia

Część zostanie na zawsze, wełna miesza się z trawą

Chudy piasek przygarnie, wiatr odmówi pacierze

Choć ich życie nielekkie, tylko śmierć im łaskawa

Brzoza białe ich kości w błękit liści ubierze

Dni ich są policzone, wnet rozszarpią je wilki

Idą po to przed siebie, by się miotać bez celu

Wiedzą to, że ostatnim może być każdy piknik

Skaczą sobie do oczu, to się z sobą weselą

Słońce wstaje daremnie i daremnie się kładzie

Pola kłosem obrodzą - lecz nie do ich stodoły

Instynkt im podpowiada, dokąd droga prowadzi

Lecz nie wyjdą na prostą, zataczając wciąż koła

Wichry z nich wydmuchują – co w nich jeszcze zostało
Nie ma dla nich ratunku, gdy nie zerwą pieczęci
Od lat pęta wszechwładne wciąż je w ryzach trzymają
Umierają bez życia – a być mogło tak pięknie

        2010  - 2019                               Jan Sabiniarz