DOJRZEWANIE  LATA

Na rżyskach słońca tęskno brodzą ptaki

Srebrzą się ranki, mgłą skoszone pola

Błękitne chabry i przydrożne maki

Przejęty zmierzchem lasu cień zawoła

Na zeschłej trawie leżą ulęgałki

Za dnia się grzeją, przemarznięte nocą

Tnąc lustro stawu owad kreśli strzałki

Noc je roztrąca cichych gwiazd migotem

Wśród wzgórz wyniosłych, pracowitych dolin

Snuje się szczęście, mieszka tuż za progiem

Lecz dom zamknięty na żelazny skobel

Więc z bezimiennym, los swój łączy, stogiem

Na lutni brzasku, na fujarce z wierzby

Cisza w ogrodzie do rąk skrzypce bierze

Pękate dynie i kapusty rzędy

Zanim je zetną, szepczą swe pacierze

Soczysta marchew, wonnych malin słodycz

Zwiastuje radość, mdlejąc od rozkoszy

Której nie zgasi cierpkich głogów gorycz

I kolce róży - jeszcze pełne wiosny

Jan Sabiniarz