POLSKIE DRZEWO

Janowi Pawłowi II

Ja jestem wśród swoich - a z tęsknoty usycham

Znów niedobre chmury idą strasząc z miasta

Cień rzucają na łąki, na pola zielone

Niby jestem wśród swoich - a wśród obcych wzrastam

                  

Tną gałęzie moje do korzeni zatrute

Ktoś wyrył na piersi mej gwiazdę czerwoną

Znów listki wolności w dybach mrozu kute

Chcę być sobą wśród swoich - a wśród obcych konam

We snach lata - zima, w kiełkach wiosny - jesień

Według ptasich wędrówek swój nakręcam zegar

Jakże ziębi słońce, jakże popiół parzy!

Wiecznie od początku czas mój tu przebiega

Złe pustoszą wichry, ranią skrytą mową

Nie mam gdzie się udać, bo tu moje miejsce

Lęk o przyszłość rani ogród serca trwogą

Nie znajduję ciszy w nim po dziejów przejściach

Nie ma miejsca na ziemi nigdzie polskie drzewo?-

Jego pień spróchniały – bujnie wiosną kwitnie

Gdy wybuchnie kwiecień - krótko ptak zaśpiewa

W nocy sierp księżyca mu koronę przytnie

Rośnij polskie drzewo, roznoś w świat nadzieje

Pnij się prosto w górę, niech twój kształt się staje

Nocy czas odpływa, skrzydłem brzasku dnieje

Niech cię nie opuszcza wiara twa bez granic

Jan Sabiniarz                               1997