NA KRECIE

Ziemio oliwek, mirtu i tymianku

Którymi dyszą skalnych wzgórz ogrody

Gdzie wiatr na przemian z ciszą - Zorbę tańczy

Wśród oleandrów snów przy górskich drogach

Niech twoje życie tak jak chce, się toczy

Co w tobie prawdą, a co w tobie mitem

Kocham przejrzyste twe błękitne oczy

Gdzie rześki wieczór łączy się ze świtem

Pląs twój tak zwiewny, lekki jak marzenie

Przy dźwięku liry wśród gorących dachów

Gdzie krew zasypia, kiedy brzask zapieje

Chwili - na wszystko starcza tutaj czasu

Nic jej nie goni, nigdzie się nie spieszy

Wie, że na życie i śmierć zawsze zdąży

Która ma wszystko, a chce ciągle jeszcze

Nad którą przeszłość jak cień ptaka krąży

Wniknąć w twą duszę czułym szeptem morza

W dno się wkołysać z jasnych otoczaków

Rozpłynąć falą, która szczęściem darzy

Ślad swój zostawia na przeszłości piasku

Iskrzy się woda, zetlić się nie może

W ramiona plaży czułość swą przelewa

Zanim ze skałą do snu się ułoży

W którym się spełnień marzeń swych spodziewa

Przemilcza kamień to, co platan śpiewa

Choć jedno drugiemu jest pomocną dłonią

Przed słońcem kryją się w swe cienie drzewa

Ostrzą cykady głosy swe do boju

Nagle zamilkną, jakby coś się stało

Na ustach stygnie skwar kamiennej ciszy

W czeluściach duszy tęsknie zawołało

Niebo, co w głębi morza się kołysze…

Kreta - Kolimbari, 5 lipca 2009
Jan Sabiniarz