NASZ ŚWIAT

        Gdzie pierwszy błąd, gdzie drugi, trzeci

         Że nam się sypie z kart ten domek

         Radość prostoty tracą dzieci

         Sercu się żyje coraz gorzej

         Świat ten żarłoczną jest machiną

         Miażdży po drodze to, co żywe

         Rzeki rozpaczą bezimienną płyną

         Łatwo co - proste zmienić w krzywe

         Co w nas – nadęte, bierze górę

         Pod sztandarami humanizmu

         Świat do obłędu komplikuje

         Chory od recept i truizmów

         Mądrość prawieków – groch o ścianę

         Z nieszczęścia garbem żyć nam przyszło

         Przez ślepe czyny świat spaprany

         Z których nie życie a śmierć kwitnie

         Nie ma przed nami innej drogi

         Trzeba do końca dna dosięgnąć

         Żeby zaczynem gnój pokoleń

         Stał się, a  kwiat odzyskał piękno

         16 października 2002              Jan Sabiniarz