POLSKA

Nie chcę, choć za dnia

Z grą jej się rozmijam

Wiecznie spóźniona

Albo zbyt przedwczesna

Lecz zagrzebany

Jestem w niej po szyję

Dławi, zamyka

- Miała być bezkresna

Gdy o niej myślę

W dal mnie niosą nogi

Chcę ją budować

A w niej swoje miejsce

Pragnąc, by kiedyś

Wstąpić w takie progi

Które prowadzą

Do zwykłego szczęścia

Żeby tak było

Coś się musi zmienić

By się stawała

Jasna i przejrzysta

Żeby nadziei

Wiary nie szczędziła

To ku niej płonie

Moja miłość czysta

Nie żal chwil dla niej

I traconych złudzeń

Jeśli jej drogi

Dokądś nas prowadzą

To nic, że długie

Chociaż można krócej

Pragnę, by kwitła

W mego serca sadzie

To nic, że biedna

Jeśli przy tym prosta

Gdy nocą gwarzy

Bliską sercu mową

Żeby wznosiła

Ciągle nowe mosty

Dniem zasypując

Każdą przepaść nową

Wiem, to, co piszę

Bardzo jest naiwne

Naiwność dziecka

Wznosi i uskrzydla

Nie znajdę innej

Chcę by była przy mnie

Choć, jak pamiętam

Czasem mi obrzydła

Jan Sabiniarz