DROGA

O twoje szaty grają w kości

Lękam, że los twój przesądzony

Gdzieniegdzie resztki tlą miłości

Znów - bez odzienia i korony

Wokół panują słowa szumne

I przyrzeczenia wiatrem szyte

Spuszczone głowy, niegdyś - dumne

I noc, która się boi świtu

Rozrasta się w nas Wieża Babel

Lecz nawet ona runie wkrótce

Czas smętnie gra na Złotym Rogu

Na placach coraz bardziej pusto

Chciałbym weselić się, nie smucić

Lecz - jakże bolą białe plamy

Tak trudno z drogi tej zawrócić

Co dręczy myśli, serce rani

Sam siebie nie poznaję w lustrze

Które na dwoje pęka krwawo

Ciągle potrzeba kopie kruszyć

Żeby dziedzictwem przyszłość zbawić

Najwięksi z nas zamordowani

Co dzień po trzykroć kogut pieje

Umiera Syn Umiłowany

Tak Naród tarci swoje dzieje

11 stycznia 2014     Jan Sabiniarz