FOLWARK ZWIERZĘCY 2014

Tym, co najbardziej nam doskwiera

Jest wciąż paraliż i rozdarcie

Wolność i godność nam odbiera

Zły człowiek czcze rozdaje karty

Na widnokręgu coś się burzy

Jednak wstępuje w nas niemrawo

Nam i ojczyźnie to nie służy

Na wschodzie wstaje zorza krwawo

W ojczystym domu poniżani

Myślą i sercem w sieci kłamstwa

Drzewem odciętym od korzeni

Wplątani w nowy kształt poddaństwa

Smutno mi, Boże. Jak to boli!

Bezdomnym być we własnym domu

Naród, co jest tej ziemi solą

Przemyka chyłkiem, po kryjomu

Z zewnątrz, na pozór, jest tak ślicznie

Orły na „wrotach od stodoły”

W zatrutej studni woda czysta?-

Wśród nas najgłośniej echo woła

W kraju, w którym mówienie prawdy
Zwie się: szerzeniem nienawiści
Nie chroń mnie, Panie, od pogardy
Dla zdrajców, tchórzy i dla szpicli

W tobie się tylko tli nadzieja

Żebyśmy znowu się zebrali

By własny los w swe ręce przejąć

Żebyśmy sobą znów się stali

16 grudnia 2014     Jan Sabiniarz