DAR WĘDROWANIA

Spośród dróg krętych tego świata
Wybieram tę, która najprostsza
Miłość unosi mnie skrzydlata
Ku temu, co ma piękna postać

Ponad jałowy zgiełk i tumult
Wybieram w polu śpiew skowronka
Porami roku czas mój płynie
Gdzie strumyk i kaczeńców łąka

Za siódmą rzeką źle się dzieje
Gdy ptak i drzewo jest bez głosu
Podszyte lękiem miast pierzeje
Wciąż niewiadome są ich losy

Nie jestem na to obojętny
Robię, co mogę, co być musi
Świadomy dobra, prawdy, piękna
Gotów z innymi kopie kruszyć

Kiedy łez trzeba, śmiech - nie w porę
Chcę być ogniwem tych pokoleń
Które w pokoju  i w czas wojen
Zwierały szyki jednym kołem

Jeśli się sypie to, co święte
Zdradliwie ktoś podpala lonty
Wiem, że się tego nie wyrzekną
Co chce ocalać nas i łączyć

Kiedy obejrzę się za siebie
Nie chcę powtarzać złud, ni błędów
Daru wędrówki nie zagrzebię
By nie obumrzeć w martwym kręgu

6 maja 2019                  Jan Sabiniarz