WSPOMNIENIE DZIECIŃSTWA

 I.

 W drewnianej chatce krytej strzechą

Dzieciństwo me bez końca

Sędziwa lipa się uśmiecha

I studnia pełna słońca

Bielona kuchnia mojej babci

Z niej widok na stodołę

Pod płytą ogień bucha z trzaskiem

Baśniowych wiader koła

W nich zawsze stała świeża woda

Jak kryształ promienista

Obce jej były czasów chłody

W krąg bił z niej blask i czystość

Gdy przyszła pora, bocian w gnieździe

Klekotem wiosnę witał

Do dziś się po nim życie przędzie

Budzone wiosny świtem

Woda i ogień - dwa żywioły

I iskry pełne skruchy

Szczęśliwe, kiedy pamięć woła

I tamtych głosów słucham

Przy prostym stole - mowa prosta

Bez zbędnych zawijasów

Zbożowa kawa i chleb z masłem

I zawsze mnóstwo czasu

Na ścianie obraz: kościół, grota

I dwie figurki święte

Z sercem Jezusa - serce matki

I lilii ciche piękno

II.
     
Pamiętam sad i jabłoń starą
Rodziła jabłka młode
Niebieski staw i ciszę gwarną
Sitowia wiew znad wody

Wszystko to było - jakby dziś
Lecz bardziej rzeczywiste
Chabrów i maków w życie skry
I letniej burzy błyski

Pamiętasz tamtą kępkę brzóz?
Nasze wśród nich posłanie
Nocą, na niebie wielki wóz
Przed nami świat bez granic

Lecz nie nazywaj, proszę cię
Słów moich - sentymentem
W nich echo szczęścia mieści się
I ślady dróg do piękna

6 maja 2019    Jan Sabiniarz