W GALERII RZEŹBY

RZYMSKA BOGINI

Dłoń mi podała marmurową

Ciszą swych oczu mnie przeszyła

I jasną pochyliła głowę

Z miłością się spotkała miłość

Kojący chłód jej pięknych dłoni

Spełnieniem czyste gwiazd źrenice

Chwila - na wieki utrwalona

W kamieniu, w którym serca bicie

OBRAZ "ŚMIERĆ PROKRIS"

PIERA DI COSIMO

Łagodne światło z nieba bije

Przechodząc w dali w biel, w błękity

Na martwej twarzy się odbija

Lecz jakby cichym snem spowitej

Prokris - jej włosy jeszcze pełne słońca

Na turkusowym traw obrusie

Młoda i piękna, na pół naga

Jak krew wysącza się z niej życie

Na miękkim łożu z ziół i kwiatów

Pokojem śmierci wyściełanym

Leży, a nad nią faun Kefalos

Klęczy. Bezbrzeżny - jego smutek

Obok niej bólem pies przygięty

Jego sylwetka skamieniała

Zda się ją odprowadzać w wieczność

Rozrywa jego serce żałość

Jan Sabiniarz