POTĘGA SAMOTNOŚCI

Jakaż potęga w samotności!

Co w żyzną ziemię piasek zmienia

Nie - obojętnie lecz z miłością

Ciszą się w sercu rozpromienia

Nic jej nie zrani, nie zadraśnie

Niepomnej bólu i cierpienia

To, co nią płonie, nie zagaśnie

Nie pozostawi także cienia

Ona dystansem więzi leczy

Zaczerpnąć prawdy chce ze źródła

Które poddane bożej pieczy

Z gwiazd zbudowana jest jej studnia

Życie odradza na cmentarzach

W leśnych ostępach, łąkach kwietnych

Góry jej wielkość swą ukażą

Gdy w drodze z nimi szlak swój przetnie

Gdy do rąk bierze wiolonczelę

Albo do piersi tuli skrzypce

Łagodnym brzmieniem spokój ściele

Mgłą opadają troski liczne

Jak biała lilia jest jej piękno

Przeźroczystością myśli czyste

Wiatr liściem brzozy przed nią klęknie

I słońce z mroku głębi  błyśnie

Jan Sabiniarz