FALA ZA FALĄ

Fala za falą - życie w nas się toczy

U stóp dni i nocy groźne, nieugięte

Mglisty horyzont gasi błękit oczu

Woła nas siłą pierwszą, niepojętą

Brzegu strzegą skały, cień się nie prześliźnie

Ni promień słońca nie przebije toni

Nad wód lazurem ptak jutrzenki świśnie

Pod nim w pył rozbita - fala falę goni

Zanim się rozpryśnie, jeszcze zalśni tęczą

Zostaje po niej sól i obły kamyk

Chwila, w której morze u stóp naszych klęczy

Ciągle się dobija w przestrzeń między nami

Dłoń ciernistej muszli bielą zachwycona

Wznosi ponad błękit, patrzy w nią przez słońce

Fala za falą u stóp naszych kona

Liże stopy piasku. W nim swój żywot kończy

Zieleń wodorostów nie zakwitnie różą

Słońce je wysuszy, mewa rybę wyjmie

Kreska horyzontu bliskość w nas wydłuża

Morze zmywa z piasku twe i moje imię

Jan Sabiniarz