OBRAZ „ŚMIERĆ PROKRIS”

PIERA DI COSIMO

Łagodne światło z nieba bije

Przechodząc w dali w biel, w błękity

Na martwej twarzy się odbija

Lecz jakby cichym snem spowitej

Prokris – jej włosy jeszcze pełne słońca

Na turkusowym traw posłaniu

Młoda i piękna, na pół naga

Jak krew wysącza się z niej życie

Na miękkim łożu ziół i kwiatów

Pokojem śmierci wyściełanym

Leży, a nad nią faun Kefalos

Klęczy bezbrzeżny jego smutek

Obok niej bólem pies przygięty

Jego sylwetka skamieniała

Zda się ją odprowadzać w wieczność

Rozrywa serce jego żałość

28 sierpnia 2011     Jan Sabiniarz