NAD MORZEM

żeglując

z wyspy na wyspę

z osadem soli na burcie

wyłuskiwałem

bursztynowe promienie

południa

zamieszkującego

złote wybrzeża ciszy

w okruchach światła

porośniętego

zielonkawym nalotem morza

w dzirytach skał

nad głową błękit

dźwigający

jak zawsze

ogrom pustki

którą jedynie noc

zdolna jest

wypełnić gwiazdami

w dłoniach

konwaliowej twarzy

bukiecik

który

odnalazł swe miejsce

na chwilę

wśród

puchów nocy

potem

już tylko

kreska

horyzontu

i punkt drogi

nie mającej

końca

Jan Sabiniarz