ZAJĄC

W moim ogrodzie żyje zając

Z dziada pradziada on tu mieszka

Od długiej zimy wychudzony

Skóra mu kości przyobleka

Choćbym mu liście kładł kapusty

Sałaty, rzodkwi lub marchewki

Wiem, że niczego on nie ruszy

Co poda mu ręka człowieka

On człowiekowi nie zaufa

Lęk przed nim w instynkt ma wpisany

Widać, że ciągle żyje w strachu

A ja bym chętnie go nakarmił

Udaję wciąż, że go nie widzę

Żeby się tutaj czuł bezpiecznie

By wiedział też, że go nie skrzywdzę

I nie ratował się w ucieczce

Może jest trochę oswojony

Tu będzie zawsze miał schronienie

To nic, że skubnie z drzewka korę

Więź z nim jest warta każdej ceny

Jan Sabiniarz