LIST DO JANA PAWŁA II

                                  *

                Zachodzisz do nas coraz rzadziej

                Czasem z ekranu Słowo powiesz

                Lub na okładce się uśmiechniesz

                Kropelką żalu spłyniesz z powiek

                Odszedłeś od nas jakby wczoraj -

                Przecież to tak niedawno było

                Wtedy też wokół - wiosny pora

                Potem tak wiele się zdarzyło

                Wielkość przykryły małe sprawy –

                O nich najłatwiej się pamięta

                Dziś jakby - obcy, nie ci sami

Sobą jesteśmy znów od święta

Nie wzeszło Słowo kłosów polem

Pleni się chwastów coraz więcej

To, co bolało, ciągle boli

Nadzieja załamuje ręce

Ale, coś, czasem, w nas się ocknie

Coś w nas najtkliwsze struny trąci

Co każe nocą stanąć w oknie

W którym migocą gwiazd tysiące

Na jednej z nich Ty pewnie jesteś

Może na każdej – trochę Ciebie

Tak się mijamy coraz częściej

My – tu na ziemi a Ty – w niebie

                                       *

Pamiętam Głosu Twego brzmienie

Twoją sylwetkę białą w górach

I ołtarz z wioseł w lasu cieniu

Kiedyś na spływy dawał nura

Coś w nas umarło? Wokół cisza

Choć tyle nowych dębów wzeszło

Które Bóg Tobą do nas przysłał

Czy przyszłość - w nich, czy tylko: przeszłość?

                        *

Dziś wiem, jak mamy Cię pamiętać

Ty nie chcesz kwiatów, świec, ołtarzy

By w nas wnikała Twoja świętość

Żeby się ogień w sercu jarzył

Nie chcesz przesłaniać sobą świata

Ani się zbytnio nam naprzykrzać

Pragniesz tak wiele nam przekazać

A nam tak trudno na to przystać

Chcesz, żeby wszystko było proste

Jak uśmiech dziecka, liści powiew

Żeby ku sobie wznosić mosty

Żeby pamiętał, kim jest człowiek

To pewnie nigdy się nie spełni

Ale do tego dążyć trzeba

Tyle jest piękna w wiosny śpiewie

Jak mądrze milczą stare drzewa!

                       *

               

                Trzeba przeczekać aż opadnie fala

                Uroczystości i zbiorowych wzruszeń

                Żeby się stało to, co czas wyzwala

                To, co do głębi w stanie jest poruszyć

                Musi zamilknąć to, co nazbyt głośne

Nazbyt nachalne, nie uznaje ciszy

Słowo, któremu jakże trudno sprostać

Jeśli się jego w sobie nie usłyszy

Gdziekolwiek spojrzeć – wszędzie rozdwojenie

My – wciąż pomiędzy, rzadko kiedy – sobą

Gotowi w Głosie szukać pokrzepienia

Który nam gwarzy bliską sercu mową

Tyś drzwi otworzył, poprowadził drogą

A światu przybył jeszcze jeden Święty

Któryś człowieka pragnął łączyć z Bogiem

By w nim odkrywał swe pierwotne piękno

                        *

Kolejnej nocy światła zgasły

Ranek raz jeszcze je zapali

Żebyśmy żywi, zdrowi byli

                Cisi i mocni – jak ze stali

                Czasem się plączą dni i daty

                I zacierają tamte chwile

                Mrok przekomarza się ze światłem

Żadne z nich nie chce zostać w tyle

Jaka jest prawda o nas samych

Z nadziei, z wątpień wciąż się składa

Tak trudno ją wyrazić słowem

Które przybliża i oddala -

                        *

Kiedy nocami świeci niebo

Na ziemi wszystko zda się święte

Niechaj pokoju życia strzegą

Świątyni Dąb i Dąb nad Płęsnem

Patrząc, rozglądam się dokoła

I kiedy w siebie się zagłębiam

Słyszę głos, który w ciszy woła

By nie zapomnieć, by pamiętać

                          *

Kto z nas naprawdę Ciebie słuchał

A jeśli słuchał – co z tym zrobił

Jesteśmy wciąż na Głos Twój głusi

To pustka - sen nam spędza z powiek 

Ludzie przed sobą nie uciekną

Nie ujdą też przed przeznaczeniem

Z ciszy budują zgiełku piekło

Marząc o szczęściu w ruin cieniu

Na Ziemię kształt rzucają chmury

W które się słońce przyobleka

I coraz grubsze rosną mury

I coraz dalej do człowieka

                *

Czasem tak trudno w tym się znaleźć

Że to na zawsze już się stało

Ty, wśród niebieskich błądzisz alei

Lecz więcej Ciebie tu zostało

Oprócz wskazówek, przesłań, czynów

Jawisz się często w noc muzyką

Jakbyś z miłością grał na skrzypcach

Bacha sonatę i partitę

2 kwietnia 2008         Jan Sabiniarz