PTAK

Nie ma nic, tylko własne skrzydła

I trochę pod nie ma powietrza

I wiatru, co w błękicie śmiga

Kaprysu słońca, kropli deszczu

Domem mu kilka zeschłych liści

Łodyżka trawy, blask jeziora

Wędruje, by marzenia ziścić

Wraca, gdy na to przyjdzie pora

Nie chciej go zamknąć w złotej klatce

Gładkim jedwabiem wyściełanej

On pragnie z tobą sercem dotrzeć

Tam, gdzie nie cisną żadne ściany

Obłok, ni wiatr go nie pochwyci -

Są przyjacielem mu i bratem

On może na nich zawsze liczyć

Gdy nie chce karku giąć przed światem

Jan Sabiniarz