PRZENIKANIE CZASÓW

Ręce dziś już tylko rzeźbą są z jaspisu

Trwalsze niż mury starożytne tęcze

Przed domem siedem pochodni ognistych

Pastwią się nad losem trzy żarłoczne bestie

                 

Kto godzien księgi, ten zerwie pieczęcie

Odemknie zakucia, żeby w głębię wejrzeć

Podąży śladem odciśniętym w skale

By się przez morza i przez gwiazdy przedrzeć

Przywdzieje w drodze ziemskiej białą szatę

Otworzy bramy, rozda chleb i ryby

Bez miecza nastanie wielki dzień zwycięstwa

Czystą jego szatę we krwi umoczyli

Z brązu kadzielnice ogniem czczym napełnią

Dym z nich się uniesie wonny nad ołtarze

Będą siebie szukać, ale się nie znajdą

Skrzydeł szum się zerwie, drogę im ukaże

Ranić będą usta wściekłe i bluźniercze

Wdepczą w piach pustynny tych, co Słowu wierzą

Jadem będą broczyć czasy poplamione

Władzę swą oddadzą hordom dzikich zwierząt

                 

Pustką handlujący na nich się wzbogacą

W złoto się przybiorą, w szkarłat i purpurę

Coraz mniej się śmieje, coraz więcej płacze

Świat coraz bogatszy w coraz grubszą skórę

Rozejdą się miasta, góry i doliny

Wieże strawi pożar, studnie lód uwięzi

Ciemność zapanuje, źródła słuch zaginie

Świat się toczy w nicość z kosmosu gałęzi

Ale słońce ducha wiecznie świecić będzie

Ziarnem w sercu wstanie, zafaluje łanem

Z coraz wyższych pięter światła nić się przędzie

Żeby być na końcu czymś jak chleb zwyczajnym

Wielkanoc 2005                     Jan Sabiniarz