ZA SIÓDMĄ RZEKĄ
II.

Za siódmą rzeką ściele się dolina
I tylko jedna droga ku niej wiedzie
W zwierciadle rzeki obłok i olszyna
Śnią wkołysane w cichej rzeki brzegi

Trawa się chwieje tam zielonym łanem
I dąb u skraju jej pokoju strzeże
Wiosną - trelami ptaków rozśpiewana
Jesienią liśćmi szepcze swe pacierze

Kto tam zabłądzi, ten już nie powróci
W końcu odnalazł miejsce swego życia
Ziemia i niebo - myślą niezatrute
I zmierzch zapina w noc koszulę świtu

W słowie, milczeniu prawdy są jednakie
Nic tam nie trzeba, wszystko jest z wyboru
Gdzie drzewa - ptakom, ptaki służą drzewom
Zegar wybija równo roku pory

Są w naszych sercach miejsca ocalenia
Wzgórza wyniosłe i cienistość dolin
Na przekór czasom, nic w nich się nie zmienia
Dobro i prawda, piękno tam - po społu

I miłość drzemie w chabrach, polnych makach
Z kukułką siada do wspólnego stołu
Tam życie śpiewa pieśń z innego świata
Gwiaździstą nocą, światłem brzasku woła

19 maja 2019                        Jan Sabiniarz