PIĘKNO CIEMNOBRĄZOWE

Wznoszą mnie w przeszłość mury średniowiecza

Lśniące posadzki, ostrołuki okien

Góry, przełęcze, wieków ciąg na przestrzał

Spokój cyprysów pod błękitu okiem

Płyną ku górze i w dół opadają

Z serca ku sercu - jak muzyki brzmienia

Dotykiem rzeźby czule ogarniają

Żeby w nich znaleźć chwilę ukojenia

Płynę w nich nurtem rozgwieżdżonej rzeki

Pośród baśniowych fasad i uliczek

Idę i Tobą w sercu się uśmiecham

Ciemnobrązowym pięknem się zachwycam

W oczach prześlicznych dziewcząt je znajduję

Nurzam w ich toni, przepaścistych głębiach

Wzbijam z zachwytem, orłem w nich szybuję

W każdych odkrywam jakby trochę Ciebie

Ciemnobrązowe, skryte w włosów cieniu

Pięknem najczystszym płoną we mnie twarze

Wtulone w włosy długie, lśniące, proste

Jak gdyby Tobą anioł się ukazał

Był przy mnie blisko. W sklepie i kafejce

Podawał kawę dłonią pełną wdzięku

Musiałem stanąć jeszcze raz w kolejce

Żeby smakować ciemnych oczu piękno

I jego dłonie jasne jak z marmuru

Smukłe, kojące – niby strużka wina

I jego wargi w kasztanów kolorze

Które prześwieca jakby słońca krztyna

Miał tutaj dobrze Sandro Botticielli

Gdziekolwiek spojrzeć – tam pierwowzór sztuki

Jakże nietrudno być tu Rafaelem

Jak Michał Anioł kształt w marmurze wykuć

Harmonia życia, sztuki i natury

Nikt się nie śpieszy. Wie, że zawsze zdąży

Wznosi się budowla, której nikt nie burzy

Której myśl przewodnia niebem we mnie krąży

Cortona, 29 grudnia 2009          Jan Sabiniarz