CAPPADOCIA

II.

Wsłuchać się w ciszę, w szept kamieni

W źrenicach odkryć gwiazd okruchy

W wiecznym misterium przemienienia

Na które świat zostaje głuchy

Są takie miejsca, jak pochodnie

Z piasku błękitu zbudowane

Prowadzą do nich skromne schodki

Ze słońc i planet są ich ściany

Ostoje tęsknot kute w skale

Z małym okienkiem dla gołębi

Człowiek zatraca doskonałość

Kiedy zamyka się na przeszłość

Gdy musną ciszę czułym dźwiękiem

By wyprostować pragnień ścieżki

Przeniknąć serce bożym pięknem

Wydobyć z mroku światła freski

Których nie zedrze dłoń zaborcza

Ze ścian nie zdrapie, barw nie zniszczy

Więcej wyrazi wiary kreska

Niż grube księgi mądrych myśli

W niewielkiej celi mrok jaśnieje

Wiedzie swe życie pustelnicze

On wie naprawdę, kiedy dnieje

Co zmierzchem jest, a co jest świtem -

Cappadocia, 2 maja 2014    Jan Sabiniarz