CAPPADOCIA

I.

Twym boskim tchnieniem porażony

Jak mam wyrazić ogrom piękna

Jego pierwotną nieskończoność

Przed którą promień duszy klęka

Życie jest snem, tańcem Derwisza

Obrotem gwiezdnych konstelacji

Wędrówek ducha, dróg zapisem

Wcieleń jego Czternastu Stacji

Co chciał przekazać Bóg, gdy tworzył

Wichrem w kamieniu tę krainę

Wiarą ku niebu drzwi otworzył

Przez które obłok święty spłynął

Samotne ścieżki są opoką

Duch nimi wielkość swą buduje

Kościoły wkute w skalne stoki

Gdzie ludzkich tęsknot ślad się snuje

Człowiek ku Bogu pieśnią dąży

Czynem i słowem skamieniałym

Wśród mroku światła drążąc tunel

Pokona swą niedoskonałość

Wewnętrzna czystość go ocali

- To przez nią wniknie w wieczne trwanie

W odmętach czasów, jak te skały

W prostocie dróg rozmiłowane

Cappadocia, 2 maja 2014   Jan Sabiniarz