PRZYJMIJ I POMNÓŻ

Przyjmij i pomnóż

Wieczną kruchość morza

I światło słońca

Które serc nie plami

Na skrzydłach wiatru

Unieś mnie w przestworza

By nie zniknęła

Cisza między nami

Prowadź księżycem

Po ogrodach nocy

Szeptem najtkliwszym

W ciemną czeluść boru

Pragnę się pięknem

Duszy twej zachwycać

W krainie wiernej

Szczęścia i spokoju

W promieniach zmierzchu

Dam ci z gwiazd koszulę

Żeby myśl twoja

Nie zaznała chłodu

Potem cię całą

Do serca przytulę

Powierzę wszystkie

Uczuć mych kolory

Nie chcę nic więcej

żebyś tylko: była

I pamiętała

O tym, że ja jestem

By to, co wzeszło

W nas się nie skończyło

I prowadziło

W dal, co nie ma kresu

Jan Sabiniarz