ŚWIATŁO DUSZY

Cyrklem wszechświata zbliża się godzina
Wystarczy wcisnąć tylko jeden guzik
Bez bratniej duszy przyjdzie znów przemijać
I pieśń samotnie śpiewać pośród ludzi

Przed nami nocy księżycowe pola
Odległe lasy, bliskie sercu drzewa
Jakimże rankiem wzejdzie świt dokoła
Gdy się w ogrodzie słońca nie spodziewać

Krzew polnej róży wiosnę opowiada
Dobiera słowa, czyni to z miłością
Ranek u nocy szuka dobrej rady
Lecz - odpowiada tylko gwiazd migotem

Na piersi dębu niezapominajki
Słowicze pieśni niosą się nad światem
Pełne tęsknoty wewnętrznego blasku
Gdzie źródło z górą sny w błękity wplata

Ostatnie chwile się zanoszą mgłami
U progu kamień i struchlała cisza
Niech - światło duszy przędzie między nami
I dłonią brzozy ciepłe listy pisze

27 marca 2019          Jan Sabiniarz