KU ŚWIATŁU

W ciszy błękitu światłem wiekuistym
Tyle bezdroży, dróg do ciebie wiedzie
Tyś gwiazdą drzewa, lilią w mule czystą
Rzeźbą wykutą w cichej serca miedzi

Ciągle cię mylą - w piasku grzebią morze
Twarz twoją kruszą o przybrzeżne skały
Widzą cię w tęczy, to w wieczornej zorzy
To w gwiazdach, które nocą pospadały

Każdego ranka wspinam się ku światłu
Chociaż w nim jestem, sięgnąć go nie mogę
Jarzę się ciałem pełnym twego blasku
W tobie ocalam wieczną serca młodość

Tobą się piętrzą góry i doliny
Zaszyte w drzewa i wędrowne ptaki
Ty jesteś życiem, które nie przemija
Prowadzisz, czyniąc niewidzialne znaki

5 maja 2019                      Jan Sabiniarz