BOCIAN

Ty, któryś tęsknot naszych jest posłańcem

O białych skrzydłach i czerwonym dziobie

Prawdziwie polski, kiedyś jest na łące

Wśród pól - dla oczu, duszy - ku ozdobie

Bez ciebie nie ma rodzinnego domu

Dopełniasz błękit wdzięcznym swym klekotem

Choć rosną wichry, burze po kryjomu

Chronisz od złego, jak od drogi płotem

Te ciemne plamy, które światło strzępią

To nasze dzieje, których los nie skąpi

Przy tobie łatwiej znieść nam czasów piekło

Radować słońcem, kiedy deszcz nie siąpi

Póki w pejzażu trwa choć jedno gniazdo

Gdy wiosna cudem chwil otwiera wrota

Szczęśliwe oczy, które zajdą łzami

Żeby podążać w ślad za twoim lotem

Jan Sabiniarz