MIŁOŚĆ POGRZEBANA

Tu leży miłość pogrzebana

Nie ma nagrobka, ni skromnego krzyża

Szumią jej tylko ciche lasu ściany

I wiatr mogiłką liści ją okrywa

Zaledwie wzeszła - Bóg ją wziął do siebie

Niby pęd młody ścięty ostrzem zimy

Jakże jej pusto - nigdy już nie wzejdzie?-

Dłuższe niż wieczność zdają się godziny

Bez wnet zakwitnie nad nią białym kiściem

I obłok czuły jej użyczy cienia

Jakże bezdomna jest jej serca przystań

Rozdaje innym dzisiaj swe marzenia

Ty nad nią głowę pochyl swą w skupieniu

I to, co  dobre, tylko zapamiętaj

Jak drzewa liść powróci do korzeni

Bez rąk dotyku i już tylko święta

Jan Sabiniarz