GWIAZDO WIECZORNA

Gwiazdo wieczorna, która czynisz znaki
Wskazujesz drogę jasną wśród ciemności
Wiesz, że jesteśmy jak wędrowne ptaki
Które przez chwilę w swoim domu goszczą

Wieczność się rodzi w garści lichej słomy
Cudem wszechświata błękit w niej się ściele
I cisza drzemie najgłębszego tonu
I jedno Dziecię pośród wszystkich wcieleń

W stajence zgrzebnej z drewna i kamienia
Trwalszej niż góry i błękitne morza
Słowo się rodzi, które prawd nie zmienia
Z gliny i ducha, które Bóg ułożył

Trzeba zrozumieć to, co w nim symbolem
Wyłuskać prawdę jak ze strąka ziarno
Głos ten usłyszeć, który sercem woła
Chcą go zagłuszyć zgiełkiem moce gwarne

Nie zmiotą ciebie wichry, ni meczety
Twoja niezłomność dębem jest i trzciną
Nad Górą Krzyża wieczna gwiazda świeci
Drzewkiem oliwnym życia nie przemija

Jan Sabiniarz