DOBRANOC, OJCZE

                Co pozostanie z Twoich nauk

                Które zapadną w duszy ziarnem

                Będą na zawsze, po wsze czasy

                Niedocieczonych prawd kopalnią

                To pozostanie, co – najświętsze

                Zwykłe jak chleb, jak woda czyste

                Jak drogowskazy – Twoje myśli

                Które od Boga Tobą przyszły

                Wniosłeś nadzieję w nasze życie

                Obmyłeś dom, wytarłeś kurze

                Rozjaśniasz noc światłami świtu

                By o zachodzie je wydłużyć

                Chrystus odchodził w kwiecie wieku

                Ty zaś u kresu ludzkich sił

                Tyś gwoździe krzyża w serca przekuł

                Żeby ten świat miłością żył

                Kiedy odchodzi to, co wielkie

                Wtedy do końca widać stratę

                Którą tak trudno jest zapełnić

                Połączyć Ujście z Źródłem Świata

                Dzisiaj, tak pięknie cisza dzwoni

                Gwiazdy niebieską skubią trawę

                Pamiętam Śpiew Krakowskich Błoni

                I przejmującą Pieśń Podhala

                Jesteś już tam, u Boga – Ojca

                Który Praojcem wszystkich ludzi

                W drzewie mej duszy promień świeci

                Będzie nam odtąd świecił z góry

                Z góry tak dobrze wszystko widać

                Świat potrzebuje Twojej pieczy

                Tyś nam pokazał, jak umierać

                Jak życia czas swą śmiercią leczyć

                Ciałem milczenie Twe się stało

                Tu nawet żadnych słów nie trzeba

                Bóg zaplanował – tak być miało

                Dobranoc Ojcze – Ojcze z Nieba

                2 kwietnia, wieczorem 2005      Jan Sabiniarz