W OGRODACH ŚWIATŁA

Powędrujemy ku ogrodom światła

Pośród jabłoni i grusz rosochatych

W pejzaże ciszy pełne blasku jezior

W listowia marzeń w rzeki nurt zaszyte

Łąki słać będą po kolana w trawie

Serdeczne kwiecie, które słońca sięga

Wśród drzew cienistych, gdzie wiew nam łaskawy

I każda ścieżka nas chce zapamiętać

U kolan spocząć, zaszyć się w atłasy

To wzbić się skrzydłami orła w zenicie

Pod prąd grawitacji, co drogę wyznacza

Do serce ją tuli, bo jedno ma życie

Choć nie znam cię wcale, wiem, że istniejesz

I nigdy, być może, nie przetną się drogi

Pojawiasz się chwilą poranka, gdy dnieje

Lub drzewem lipowym cień rzucisz u progu

Gdzie ogień kominka - tam miejsce przy stole

I drzwi, które skrzypną, gdy mrok je otwiera

Czy jesteś tym snem, który nocą się jawi

Czy snu tego echem? - Jego brak tak doskwiera

                 

Jan Sabiniarz