RZEKA KSIĘŻYCOWA
        II.

W dole - księżyca czuły cień na piasku

U góry srebrne wśród gałęzi lśnienie

Zostaniesz ze mną tutaj aż do brzasku

Zanim się w słońca złoty promień zmienisz

Powiedz, dlaczego w nas jest tyle ciszy

Tyle spokoju w niespokojnym niebie

Rzeka wciąż nowe ku nam toczy wody

Gałązka światła nad nią się kolebie

Powiew zielony nas - ku nam prowadzi

Gorącym szeptem mu wtórują fale

Na zboczach szczęścia gwiazdy skubią trawę

Okienko domu świeci w łąk oddali

Nad nami nocy rozłożyste drzewo

Spróchniała dziupla, w której skarby skryte

Czy szum ten słyszysz? U stóp rzeki przełom

Choć jeszcze wieczór, a już pragnie świtu

Życie chce zacząć się - jak dzień - od nowa

Opadły w trawę brzóz pożółkłe liście

Gdzieś się zbiegają tęsknych snów bezdroża

Ranek obwieszcza pustej ścieżki przyjście

        Jan Sabiniarz