W  DRODZE

Idę przed siebie swoją własną ścieżką

Sam sobie cel i trasę swą wytyczam
        Zostają za mną wyrwy i cokoły               
        Na których pamięć snów zapala znicze

To co jest święte, pozostanie święte

Coraz mi bliższe, choć nie widać końca

W proste się zmienia to, co niegdyś - kręte

Łatwo się zgubić, gdy oślepia słońce

Kształt się zamyka, który jasność daje

I drzew przydrożnych coraz dłuższe cienie

Od których łka trawa, oset usta kraje

Przydrożne głazy ranią drzew korzenie

Ścielą się w piasku, gęsto ślady ścielą

Nie są przeszkodą, także - marzeń przędzą

Na jedną prawdę tyle kłamstwa czyha

Bogactwo świata się przeplata z nędzą

Trwalszą niż kamień - cisza i muzyka

Chociaż pozornie jedna drugą burzy

To, co jest z ducha, w nieskończoność wnika

By darem serca zstąpić między ludzi

Coraz mniej krzyku, coraz więcej ciszy

To, co skłócone, w jedność się układa

Tak wiele piękna - miłość na nie liczy

Szczęście trwa nadal, chociaż cierpi radość

Z dnia się wykluwa z nocą pogodzenie

Odwieczne światło mrok rozjaśnia duszy

I głębia wsysa ostre słońca cienie

Czas kamień w ziarno życiodajne kruszy

Jan Sabiniarz