MUZYKA WŁOSKIEGO BAROKU

Kolebką piękna i świątynią sztuki

- Ziemia Marcella, mistrzaVivaldiego

Muzyki, której sam Bóg słucha

Góry, spragnione jej po urwisk brzegi

Morskich odmętów
krople słone

tłuką się o skały

ziarnem chwili płaczą

Klasztorną ścieżką

wspinam się ku górze

by na dziedziniec dotrzeć

który - nieba placem

W atłasie skrzypiec
szczęście wiolinowe

od wieków drzemie

Miłość żarem budzi

i to, co ziemskie

staje się niebieskie

Kaskadą tęsknot

stąpa między ludzi

Marmur jej słucha

kolumny świątyń i
oliwne gaje

Sny alabastrowe

gdzie serce w sercu

własny dźwięk

poznaje

Usiądźmy, proszę

Niechaj nas pochłoną

ugry fasad

kamień omszony
co opoki dźwiga

wtopieni w pejzaż

w którym

wieczność z chwilą

w nas - na przemian - miga

Jan Sabiniarz

 Wspomnienie z Montepulciano