W DOLINIE SIÓDMYCH GÓR

W górach powietrze jeszcze pełne drżenia

Słońce przez szczyty przebić się nie może

W dolinie ciszy trawa słodko drzemie

Natchniona światłem niby ziarnem orzech

W zboczach kapliczki i kościółków wieże

Wstążkami dróżek przeplatane łąki

Niebo pogodne - kiedy człowiek wierzy

Prostota myśli serc rozchyla pąki

Za dnia panuje uśmiech i życzliwość

Choć zegar tyka, lecz nikt się nie spieszy

Drzewa i ptaki w głos wyznają miłość

Pieśni dojrzałej głos się echem niesie

Ziemia matczyna wierna swej tradycji

Nad którą krzepka ręka ojca czuwa

Przeszłość obecna i bezpieczna przyszłość

To - co jest godne - w trudzie się wykuwa

Na pewno nieraz jeszcze tutaj wrócę

Złakniony tchnienia średniowiecznych katedr

Gdzie promień ciszy woła na pobudkę

I pokój skrzydła wznosi swe nad światem

Jan Sabiniarz